| تبليغات | X |
|
این مقاله را در جائی دیدم و از آن لذت بردم فکر کردم که اگر خوانندگان این وبلاگ هم مطالعه کنند خالی از لطف نباشد .
به امید ظهور دولت یار مولای من! آرزو داشتم مرا عبدالمهدی می نامیدند. دوست داشتم از همان اول اذان عشق تو را در گوشم زمزمه کرده بودند. کاش کامم را با نام تو بر می داشتند و حرز تو را همراهم می کردند! ای کاش مهد کودکم مهد آشنایی با تو بود. کاش در کلاس اول دبستان آموزگارم الفبای عشق تو را برایم هجی می کرد و نام زیبای تو را سرمشق دفترچه تکلیفم قرار می داد. در دروه راهنمایی هیچکس مرا به خیمه سبز تو راهنمایی نکرد. در سالهای دبیرستان کسی مرا با تو که مدیر عالم امکان هستی پیوند نزد. در کلاس تاریخ، کسی مرا با تاریخ غیبت، غربت و تنهایی تو آشنا نساخت. در درس دینی به ما نگفتند که «باب الله» و «دیان دین» حق تویی. چرا موضوع انشای ما به جای «علم بهتر است یا ثروت» از تو و از ظهور تو روش های جلب رضایت تو نبود؟ مگر نه بی تو نه علم بهتر است و نه ثروت؟ در زنگ شیمی وقتی سخن از چرخش الکترون ها به دور هسته اتم به میان می امد، اشارتی کافی بود تا من بفهمم تمام عالم هستی به گرد وجود شریف تو می چرخند. ای کاش در کنار انواع و اقسام فرمول های پیچیده ریاضی و فیزیک، فرمول ساده ارتباط با تو را نیز به من یاد می دادند. وقتی برای کنکور درس می خواندم، کسی مرا برای ثبت نام در دانشگاه معرفت و محبت تو تشویق نکرد. از فضای نیمه بسته مدرسه، وارد فضای باز دانشگاه شدم؛ در دانشگاه وضع از این هم اسف بار تر بود. بازار غرور و نخوت پر مشتری بود. علم آن چیزی بود که از آن کتاب مرجع اروپایی یا فلان مجله آمریکایی ترجمه می شد. از علوم اهل بیت (ع)، دانشِ یقین بخشِ آسمانی، کمتر سخن به میان می آمد. مولای من! در دانشگاه هم برایم از تو سخن نگفت. هیچ استادی برایم اوصاف تو را بیان نکرد. کارکرد دروس تاریخ اسلام و معارف اسلامی جبران کسری معدل دانشجویی بود. پس از فراغت از تحصیل نیز اداره زندگی و دغدغه معاش مجالی برای فکر کردن راجع به تو برایم باقی نگذاشت. اینک اما در عمق ضمیر خود تو را یافته ام. چندی است با دیده دل تو را یافته ام. گویی دوباره متولد شده ام. تعارف بردار نیست؛ زندگی بدون تو که امام عصر (عج) و پدر زمانه ای، «مردگی» است و اگر کسی همچون من پس از عمری غفلت به تو رسید، حق دارد احساس تولد دوباره کند. حق دارد به شکرانه این نعمت پیشانی ادب بر خاک بساید و با خود زمزمه کند:
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386ساعت 15:30 توسط یک جنوبی
|
امام خمینی(ره) و ضرورت تشکیل بسیج تشکیل بسیج در نظام جمهوری اسلامی ایران یقینا از برکات و الطاف جلیه خداوند تعالی بودکه برملت عزیز و انقلاب اسلامی ایران ارزانی شد......ملتی که در خط اسلام ناب محمدی(ص)و مخالف با استکبار و پول پرستی و تحجر گرائی و مقدس نمائی است باید همه افرادش بسیجی باشند و فنون نظامی و دفاعی لازم را بدانند. پس از تسخیر لانه جاسوسی آمریکا پیش بینی میشد که از سوی آمریکا توطئه ها و تحریکها بر ضد ایران اسلامی شدت یابد و با گسترش آنها زمینه را برای دخالت نظامی و حمله مسلحانه به کشور آماده سازد .لازمه دفاع در برابرچنین تهدیدی آمادگی مسلحانه همه مردم و آموزش نظامی آنان بود . در چنین مقطعی امام امت فرمان تاریخی تشکیل بسیج عمومی را صادر نمود و در رابطه با ضرورت آن چنین فرمودند: (الان در راس همه مسائل اسلامی ما قضیه مواجهه با آمریکا است.باید تمام تجهیزات ما به طف این دشمن باشد .مبادا یک وقتی یک تبلیغات سویی بشود و نظرهای ما تشتت پیدا کند و افکارمان افکار مختلف بشود باید همه افکارها یک چیز باشد .چطور در آن وقتی که ما مواجهه با این قدرت شیطانی داخلی بودیم هیچ تشتتی در کار نبود .همه با هم یک فکر داشتید و همه الله واکبر می گفتید و مقابله با یک چنین قدریت می کردید. شما الان می دانید که مقابله با ما یک قدرتی است که قدرتش صدها برابر زیادتر از آن قدرت قبلی است . قوای خودتان را مجهز بکنید و تعلیمات پیدا کنید و به دوستانتان تعلیم دهید امام خمینی(ره)-بسیج را زائیده وجود انقلاب اسلامی و عاملی در حفظ و بقا آن تلقی کردند.
+ نوشته شده در جمعه دوم آذر 1386ساعت 14:31 توسط یک جنوبی
|
|
WebGozar.com Poll code -->
|
